Το εργαστήριο

Τα παιδιά κάθονται στον κύκλο μπροστά στο δέντρο, που είναι σβηστό και χωρίς στολίδια. Ο συντονιστής διαβάζει το γράμμα του Άι-Βασίλη. Κάθε παιδί λέει το όνομα του με μια δική του κίνηση και όλοι το επαναλαμβάνουμε. 

Δείχνουμε τα στολίδια με πρόσωπο που έχει την έκφραση συναισθημάτων και εξηγούμε ότι θα το κρεμάμε στο δέντρο κάθε φορά που θα ολοκληρώνουμε μία δοκιμασία. Όλα τα χρώματα είναι εντάξει και να χρειαζόμαστε στο δέντρο μας για να ανάψει. 

Φτιάχνουμε σταθμούς για το κάθε χαρακτήρα.

Σταθμός 1

Ο Μπισκοτάνθρωπος εμφανίζεται ενθουσιασμένος και μας ζητάει να χορέψουμε μαζί του. Ρωτάμε τον διπλανό μας «Θες να χορέψουμε μαζί;» και εξασκούμαστε στο πως καλούμε κάποιον στο παιχνίδι. Με μουσική τρέχουμε/κινούμαστε στον χώρο και όταν σταματά η μουσική «παγώνουμε». Στη συνέχεια βοηθάμε τον μπισκοτάνθρωπο να ηρεμήσει. 

• Βλέπω: ο συντονιστής ονομάζει τον ενθουσιασμό και τον περιγράφει.

• Πλησιάζω: κάνουμε ένα βήμα προς τη φιγούρα. 

• Βοηθάω: παίρνουμε μαζί τρεις ανάσες για να ηρεμήσει. 

Τέλος, ένα παιδί κρεμάει το πρώτο (πορτοκαλί) στολίδι στο δέντρο και όλοι λέμε μαζί: «Όλα τα χρώματα χωράνε!».

Σταθμός 2

Η μύτη του Ρούντολφ έσβησε και ο Ρούντολφ φοβάται το σκοτάδι. Τα φώτα χαμηλώνουν και κάθε παιδί δουλεύει με ένα ζευγάρι και έναν φακό. Πριν ξεκινήσουν, το ένα παιδί ρωτά το άλλο «Θες να κρατήσεις εσύ τον φακό;» και αλλάζουν στη μέση, ώστε να δοκιμάσουν να ρωτούν και να περιμένουν τη σειρά τους.

• Βλέπω: ο Ρούντολφ φοβάται. 

• Πλησιάζω: μαζευόμαστε κοντά στη φιγούρα. 

• Βοηθάω: τον φωτίζουμε και ψάχνουμε μαζί τις κόκκινες μύτες που έχουν κρυφτεί μέσα στον χώρο. 

Κάθε μύτη που βρίσκουμε τη φέρνουμε στον Ρούντολφ και του λέμε «Είμαι εδώ». Όταν βρεθούν όλες, ο Ρούντολφ ανάβει τη μύτη του. Μετά ονομάζουμε τον φόβο και τον εξηγεί η συντονίστρια της ομάδας. Ένα παιδί κρεμάει το γκρι στολίδι στο δέντρο και όλοι λέμε πάλι: «Όλα τα χρώματα χωράνε!».

Σταθμός 3

Ο Χιονάνθρωπος στεναχωριέται επειδή δεν χιονίζει πια και του λείπουν οι χιονονιφάδες. Τα παιδιά κάθονται σε κύκλο γύρω από τον Χιονάνθρωπο και κρατούν ένα λευκό πανάκι ή μία χιονονιφάδα χάρτινη, που αντιπροσωπεύει το «χιόνι». 

• Βλέπω: ο Χιονάνθρωπος έχει λυπημένη έκφραση. 

• Πλησιάζω: κάθε παιδί, με τη σειρά, φέρνει το πανάκι του κοντά του.

• Βοηθάω: το αφήνει να πέσει αργά πάνω στον Χιονάνθρωπο και λέει ή ψιθυρίζει «Είμαι εδώ». 

Όταν σκεπαστεί, μένουμε ήσυχοι και παίρνουμε όλοι μαζί μία βαθιά αναπνοή. 

Στο τέλος, η διαδικασία παραμένει η ίδια, ονομάζουμε τη λύπη και την περιγράφει η συντονίστρια της ομάδας, εξηγώντας τι νιώθουμε και πως την καταλαβαίνουμε. Ένα παιδί κρεμάει το μπλε στολίδι στο δέντρο και όλοι λέμε: «Όλα τα χρώματα χωράνε!».

Σταθμός 4

Στο τραπέζι υπάρχει ένα κλειστό κουτί, τυλιγμένο με κορδέλα. 3-4 παιδιά ανοίγουν λίγο το καπάκι και παίρνουν ένα μικρό αστέρι, ενώ ο Πιγκουίνος και τα υπόλοιπα παιδιά κοιτάζουν. 

• Βλέπω: ο Πιγκουίνος κοιτάζει τα αστέρια. Ο συντονιστής ονομάζει το συναίσθημα της ζήλιας: «Ο Πιγκουίνος ζήλεψε, θέλει κι αυτός δώρο» και εξηγεί τι είναι η ζήλια

• Πλησιάζω: τα παιδιά μαζεύονται κοντά του. 

• Βοηθάω: ρωτάμε «Μήπως υπάρχουν δωράκια για όλους;». Μετράμε όλοι μαζί, 3-2-1 και σηκώνουμε το καπάκι (έχουμε κουτιά ανά 3-4 παιδιά), και βρίσκουμε αστέρια για όλα τα παιδιά και ένα για τον Πιγκουίνο. 

Ο Πιγκουίνος παίρνει το δικό του αστέρι και κάνουμε όλοι μαζί την αγκαλιά του δώρου σε κύκλο, κρατώντας το στην καρδιά μας. Ο πιγκουίνος λέει «ευχαριστώ» για το δώρο, αλλά και την κατανόηση και βοήθεια των παιδιών. Ονομάζουμε την ευγνωμοσύνη και η συντονίστρια την περιγράφει.  Έτσι κατακτώνται δύο στολίδια: το πράσινο και το γαλάζιο και τα κρεμάμε στο δέντρο, με την ίδια διαδικασία όπως στους προηγούμενους σταθμούς.

Σταθμός 5

Το ­ ξωτικό θυμώνει γιατί πέφτει συνέχεια ο πύργος του με τα δώρα. Χτίζουμε μαζί έναν ψηλό πύργο με άδεια χάρτινα κουτιά τυλιγμένα σε χαρτί. Το Ξωτικό τον ρίχνει «κατά λάθος» και θυμώνει. 

• Βλέπω: το Ξωτικό έχει θυμωμένη έκφραση. 

• Πλησιάζω: κάνουμε ένα βήμα προς το Ξωτικό και μετά ένα βήμα πίσω, για να του δώσουμε χώρο, γιατί όταν κάποιος θυμώνει ο θυμός θέλει λίγο χώρο. 

• Βοηθάω: χτυπάμε το πόδι όλοι μαζί με δύναμη τρεις φορές και βγάζουμε αέρα για να ηρεμήσουμε. Μετά ρωτάμε το Ξωτικό: «Θες βοήθεια;» και ξαναχτίζουμε όλοι μαζί τον πύργο με τα δώρα.

Η συντονίστρια εξηγεί τι είναι ο θυμός, πως τον καταλαβαίνουμε και πως μπορούμε να τον εκφράσουμε. Μετά δείχνουμε το στολίδι, το κρεμάει ένα παιδί στο δέντρο και για άλλη μία φορά λέμε: «Όλα τα χρώματα χωράνε!».

Σταθμός 6

Τα παιδιά κάθονται σε κύκλο και ανάμεσά τους υπάρχουν 5 μικρά γραμματοκιβώτια γεμάτα χάρτινες καρδιές. Κάθε καρδιά έχει πάνω ένα σχέδιο και μια έκφραση αγάπης ανάλογα με το γραμματοκιβώτιο στο οποίο βρίσκεται: «Αγκαλιά», «Αέρινο φιλί», «Χαμόγελο», «Κρατάω χέρι», Κόλλα πέντε». Κάθε παιδί σηκώνεται και παίρνει μία καρδιά, αυτή που δείχνει πώς θέλει να του δείχνουν αγάπη, και επιστρέφει στη θέση του, κρατώντας την στο στήθος του. Έτσι δείχνουμε στα παιδιά πως η αγάπη μας φέρνει κοντά και μπορεί να εκφραστεί με διάφορους τρόπους.

• Βλέπω: ο συντονιστής ονομάζει την αγάπη και περιγράφει το συναίσθημα και πως μπορεί να εκφραστεί.

• Πλησιάζω: όταν έχουν καθίσει όλα τα παιδιά, ο συντονιστής λέει «Δείξτε την καρδιά σας στον διπλανό σας». Κάθε ζευγάρι διαβάζει (την εικόνα) τις δύο καρδιές και πλησιάζει ο ένας τον άλλον. 

• Βοηθάω: δείχνουμε ο ένας στον άλλον αγάπη με τον τρόπο που γράφει η καρδιά του καθενός - αν κάποιος δεν το επιθυμεί, δεν συμμετέχει. Στο τέλος βάζουμε όλες τις καρδιές μαζί στο κέντρο του κύκλου, για να δούμε πόση αγάπη μοιραστήκαμε.

Τέλος, ζητάμε από όλα τα παιδιά να κάνουν μία ομαδική αγκαλιά για να δείξουν την αγάπη τους ο ένας στον άλλον (εκτός αν επιθυμούν να τη δείξουν με άλλον τρόπο) και να κρεμάσουν το ροζ στολίδι της αγάπης.

Κλείσιμο: Καθόμαστε σε κύκλο γύρω από το δέντρο και βλέπουμε αν έχουν μπει όλα τα χρώματα. Αφού επιβεβαιώνουμε, μετράμε αντίστροφα από το 10 και τα φώτα του δέντρου ανάβουν.

Κόστος Συμμετοχής: 

€6 ανά παιδί αν έρθετε στο The Common Room σαν εκδρομή

€8 ανά παιδί αν έρθουμε εμείς στον χώρο του σχολείου σας